Magazien
De 10e BNO talk klonk veelbelovend. Met de titel ‘Magazien’ kan het bijna niet meer mis. Opening visuals om van te smullen (zie beeld onder). En een line up waar je u tegen zegt. Ik noem: Luke Hayman, Pentagram New York. Mary Hessing, hoofdredacteur EH&I. Arjen Ribbens, NRC DeLUX. Roelof Mulder, oa. Frame magazine.
Misschien waren er wat teveel interessante sprekers en te weinig tijd om hun verhaal goed te vertellen. Maar de beloofde diepgang ontbrak volledig op deze avond. Het werd een avondje covers en spreads kijken zonder voor de vakbroeders echte interessante toelichting.
Als interactief ontwerper durf ik best toe te geven dat ik een enorm zwak heb voor tijdschriften. Ik durf zelfs te stellen dat ik liever een tijdschrift lees dan een artikel op een website. Want daar kun je niet omheen; de schoonheid en creativiteit waarmee artikelen zijn vormgegeven in tijdschriften met prachtige visuals, illustraties en typografie zijn vaak een honderdtal keer aantrekkelijker dan het lezen op een website.
Verschillen
Deze avond vielen mij vooral de verschillen op tussen dit vakgebied en de mijne. Maar juist daarom ging ik er ook heen. Hoewel internet langzaam ook een historie begint te krijgen is dat natuurlijk niks in vergelijking met de traditie die tijdschriften hebben. Arjen Ribbens voerde een restyling door bij een redactie met een sterk historisch besef (NRC) en liet ons een stukje zien van het langdurige proces dat daaraan verbonden is.
Er zijn regels waaraan elke interactief ontwerper zich moet houden, gedwongen door technische beperkingen maar waar geen enkele tijdschrift ontwerper iets mee heeft te maken.
De beloofde diepgang ontbrak volledig op deze BNOtalk
Ook de verdeling tussen de high en low magazines was iets dat me deed verbazen. Bestaat zoiets nog? Voor de duidelijkheid: Libelle is een ‘low’ magazine, Interview is een ‘high’ magazine. En blijkbaar is er nog steeds een enorme kloof tussen deze twee. Ik dacht dat we inmiddels wel in een tijdperk waren beland waarbij de versmelting van ‘low’ en ‘high’ cultuur een feit was. Had ik blijkbaar mis.
Onder webdesigners hoor ik in ieder geval nooit iets over dit verschil. Er is geen traditionele klassenstrijd en internet draait een stuk minder om imago en meer om onderlinge communicatie. Internet is doen. Een magazine is genieten. Totaal anders en dus andere regels. Maar met de komst van digitale tijdschriften zou dit wel eens kunnen veranderen. Er werd ons in ieder geval geen visie voorgehouden wat deze nieuwe ontwikkeling voor de magazines betekent.
Bovenal viel mij de grote liefde op die elke spreker had voor tijdschriften. Hoe elk detail het verschil kan maken. Dat is passie voor je vak en daar kan ik enorm van genieten.
